Room 303

Korzystając z chwilowego (żart) powrotu Joggera, chciałem wyjaśnić ostatnie przepychanki w związku z tymże. Dużo osób (i to bardzo dla mnie wartościowych) wynosi się na swoje - to fakt. Ja się wynosić nie zamierzam, przynajmniej chwilowo. Napisałem, że pauzuję nie dlatego, że chcę uciekać, najzwyczajniej mam na głowie kilka innych projektów mniej lub bardziej komercyjnych. W tym kilka zupełnie nowych serwisów, których uruchomienie koordynuję bądź wspomagam. Wszystkim, którzy mnie rzegnali (pisownia oryginalna), pragnę przekazać, że życzenia przedwczesne.

Z projektów niezależnych pojawiło się też pisanie, bo nbw namówił mnie na pisanie na łamach Webesteem Art&Design Magazine. Można więc liczyć na to, że w jednym najbliższych numerów pojawi się coś mojego. Miłośnicy tekstów dotyczących tworzenia dla sieci powinni się ucieszyć.

Przy okazji chciałem pozdrowić pewną przemiłą młodą damę, która była na tyle miła, by towarzyszyć mi przez ten weekend. Z planów wypicia piwa nic nie wyszło - ze względu na chwilowy, nagły zanik wszelkich sklepów monopolowych w sobotę, a także na płynne przejście pomiędzy zakupami i przystankiem PKS (nazwijcie to czasoprzestrzenią) dziś rano. Co się tyczy tego drugiego - chyba żadna kobieta nie rozbierała się jeszcze przy mnie tyle razy jednego dnia ;). Więcej nie będę czynił aluzji, bo i tak już dostałem dziś raz torebką.

W związku ze stagnacją związaną z rozwojem obecnego silnika Joggera i ostatnią reakcją na naszą petycję (której nota bene byłem inicjatorem, bo Riddle już się boi, że ma nowych wrogów), postanowiłem zrobić sobie przerwę. Masa osób pytała mnie, czemu piszę i ja zawsze odpowiadałem, zgodnie z prawdą, że to lubię. Pisanie jest odskocznią od codziennych problemów, bo pozwala skupić się na jednym zagadnieniu i przez jakiś czas nie myśleć o reszcie świata. Pisanie pozwala zachować przynajmniej minimalne pojęcie o polskiej gramatyce, słownictwie i ortografii, o co trudno w świecie zdominowanym przez Gadu-Gadu i rozmowy z rodzaju elo, co tam? Pisanie daje wreszcie możliwość uzyskania odzewu, który często jest źródłem bezcennej wiedzy, a niejednokrotnie pozwala spojrzeć na sprawę z zupełnie innej perspektywy. Pisanie daje niesamowitą satysfakcję, jednak przychodzi moment, kiedy okazuje się, że reszta świata ma do dyspozycji maszyny i elektryczność, a my nadal ślęczymy przy świecach z gęsim piórem w dłoni. Jogger jest świetny do pisania o tym, co zjadło się na śniadanie, ale mi już nie wystarcza.

Nie kasuję bloga ani swojego konta i nadal mam zamiar śledzić i komentować cudze wpisy. Może nawet zdarzy mi się coś napisać, ale to już nie ta sama radość, co kiedyś. Poczekam do grudnia i mam nadzieję zobaczyć wtedy długo wyczekiwane drugie wcielenie silnika.

Dla ciekawych - statystyki.

• Przeciętnie przez dobę odwiedza mnie 180 osób (unikalnych komputerów, śledzenie za pomocą adresów IP i ciastek).
• We wrześniu przewinęło się tu was 3129, co przełożyło się na 11887 odsłon.
• Rekord pod tym względem padł w lipcu, kiedy to liczba klikniętych stron wyniosła 14248.
• 20% z moich gości ma problemy z cerą, zaś pozostałych 80% korzysta z produktów Microsoft.
• 46% z odwiedzających korzysta z Firefoksa, 33% z Internet Explorera 6.0, zaś 10% z Opery.
• 70% korzysta z rozdzielczości 1024×768, co ciekawe, aż 10% używa wciąż 800×600.
• Obok patrys, pld i smarty, najpopularniejszymi hasłami z wyszukiwarek są kurt i albin, nieśmiertelniki i zakład pogrzebowy.
• 119 osób dowiedziało się o tej notce za pomocą Jabbera.

Kolejny szablon WordPressa padł moją ofiarą. Przedstawiam zatem K2 autorstwa Michaela Heilemanna i Chrisa J. Davisa.

Wersja pobieralna znajduje się na moim serwerze.

Do tego obowiązkowy zrzut ekranu, choć poklikać można też na żywo w mojej piaskownicy.

Jak zwykle, szablon jest objęty GPL.