— Wszystko ta sama sieczka — mruknął pod nosem, sam do siebie, odkładając kolejną płytę na półkę.

Dopiero po chwili wyłowił z gąszczu szarych, zastępczych okładek singiel, o który mu chodziło.

— Dzień dobry, chciałem dziesięć kopii tego — rzucił przyjaźnie w stronę kasjerki.

— Dziesięć? — Choć nadal uśmiechnięta, dziewczyna zrobiła zdziwioną minę. — Zwykle ludzie biorą trzy — zaczęła wymieniać — na kino domowe, na iPoda i na komputer…

— Cóż, mówią na mnie Rock, jestem didżejem — wypowiedział te słowa z dumą, podając dziewczynie plastikową kartę RIAA.

— Łał, to cudownie! Proszę. — Podała mu papierową torbę z płytami. — Numery seryjne płyt zostały przypisane do twojej karty. Kolejny przegląd licencyjny twojej karty w kwietniu. Czy mogę zainteresować cię czymś z naszej oferty specjalnej?

— Nie, dzięki.

Gdy wypowiadał te słowa poczuł wibracje w wewnętrznej kieszeni kurtki. Próbował szybko schować pakiet singli do kieszeni, ale było już za późno. Telefon zaczął dzwonić. Popatrzył jeszcze zrezygnowanym wzrokiem na pulsującą w rogu ekranu liczbę. Pozostało mu siedem odtworzeń dzwonka. Pamiętał kiedy wprowadzono te restrykcje. Jeden ze znanych wokalistów w publicznym wywiadzie przyznał się, że ustawił hit swojej kapeli jako dzwonek, dzięki czemu nie musi sam sobie płacić za jego słuchanie. Senatorzy RIAA byli wściekli, kongres zmienił ustawę w jeden weekend, nie chcąc dopuścić do sytuacji, kiedy młodzież pójdzie w ślady swojego idola. Odebrał rozmowę.

— Robert, człowieku, doprowadzisz mnie do ruiny. Czemu nie odbierasz zwyczajnie, kiedy to ja do ciebie dzwonię?

— Cześć Rock, wybacz, ale zdjąłem na chwilę słuchawki, a wiesz przecież, że mój dzwonek nie ma licencji na publiczne odtwarzanie. Jak tam zakupy, gotowy na dzisiejszy show?

— Taa, wiesz, że nigdy nie zawodzę. Właśnie kupiłem ostatni singiel, to będzie prawdziwa wisienka na torcie. W sumie mam już na wieczór cztery godziny muzyki.

— Będziesz coś miksował na żywo?

— Na pewno, ale jeszcze nie wiem, ile. Chcemy przecież jeszcze coś zarobić.

— Dobra, to nie przeszkadzam, do–zo wieczorem.

— No to strzałka, tylko się nie spóźnij.

Minął róg sklepu i wsiadł do samochodu. Zapalił silnik i z trudem powstrzymał chęć wpakowania jednego ze świeżych nabytków w szczelinę odtwarzacza. Zamiast tego włączył radio i w towarzystwie najnowszych informacji z życia gwiazd ruszył w stronę domu. Podekscytowany zbliżającą się imprezą podśpiewywał w rytm muzyki z rzadka pojawiającej się w przerywających audycję reklamach.

– ❧ –

Wiedział, że jest gotowy. Czuł, jak każdy mięsień drga z podniecenia. Zatrzymał auto pod klubem, na parkingu dla vip–ów i ponownie przejrzał kuferek z płytami, po raz ostatni zamieniając niektóre z nich kolejnością. Pewnym krokiem podszedł do drzwi dla wykonawców. Odruchowo podał plastik karkowi w nieco przyciasnym garniturze.

— Może pan wejść. Karta ważna do kwietnia.

Zamienił jeszcze parę słów z menadżerem klubu i udał się do baru po „jednego na rozpęd”.

Pół godziny później wychodził już na scenę. Czuł pulsującą adrenalinę, kiedy oświetleniowiec wskazał go reflektorem. Ujął w rękę mikrofon i słowa popłynęły same.

— Jak się bawicie, Nowy Yorku? — Poczekał, aż ucichną wrzaski. — Jak pewnie wszyscy wiecie, jestem Rock. — Wzrokiem odnalazł wśród widowni poznaną tego poranka kasjerkę. — Obok mnie stoi pan Miles Welles z komisji RIAA, który będzie czuwał nad dzisiejszą imprezą. Za trzy minuty włączymy systemy przeciwdziałania nagrywaniu, osoby z aparatami słuchowymi prosimy o opuszczenie sali. A teraz przygotujcie się, bo dziś wieczór damy czadu!

— Wszystko ta sama sieczka — mruknął pod nosem, sam do siebie, odkładając kolejną płytę na półkę. Dopiero po chwili wyłowił z gąszczu szarych, zastępczych okładek singiel, o który mu chodziło....

Jedno z kin sieci Helios, Warszawa Femina organizuje specjalny pokaz filmu Social Network dla blogerów. Dzięki uprzejmości sieci Blogvertising mam dla was do rozdania dwa komplety podwójnych wejściówek na ten film.

Seans odbędzie się za tydzień, 30. września o godzinie 20:00 w sali C wspomnianego kina. Jeśli jesteście zainteresowani i odpowiada wam termin, dajcie znać w komentarzach. W poniedziałek skontaktuję się ze szczęśliwcami i poproszę o listę imion i nazwisk do wpisania na zaproszeniach.

Jedno z kin sieci Helios, Warszawa Femina organizuje specjalny pokaz filmu Social Network dla blogerów. Dzięki uprzejmości sieci Blogvertising mam dla was do rozdania dwa komplety podwójnych wejściówek na ten...

Wczorajszy przedruk w Ars Technice pokazuje ciekawe zjawisko. Im bardziej użytkownicy są przekonywani o poufności i bezpieczeństwie swoich danych, z tym większym trudem przychodzi im owe dane podać.

Jeśli się nad tym jednak zastanowić, okazuje się, że jest to związane z całkiem normalnym funkcjonowaniem mózgu. Ktoś pamięta skecz o pilotach w wykonaniu Monty Pythona?

— Tu mówi wasz kapitan, nie ma absolutnie żadnych powodów do paniki.

— …

— Skrzydła wcale się nie palą!

Najistotniejszą rolę odgrywa tutaj sam fakt wspomnienia o niewystąpieniu określonego czynnika. Czy ktokolwiek z was jest sobie w stanie wyobrazić lunapark z kolejką górską, przy której stoi poniższa tabliczka?

Inspekcja techniczna zapewnia, iż w wyniku korzystania z kolejki nie zginiesz powolną śmiercią, miażdżony przez tony giętych z potwornym zgrzytem rur i rozcięty na pół blachą opatrzoną logo naszego parku rozrywki.

„Dlaczego w ogóle miałbym o tym pisać?” Brzmi idiotycznie, prawda? „Z pewnością nikt rozsądny nie zrobiłby nic podobnego!”

Tymczasem każdego dnia wystawiamy swoje małe tabliczki:

Nasz serwis jest wyjątkowo bezpieczny. Nikomu nie udostępnimy twojego adresu e-mail. Ani żadnych innych twoich danych. Postaramy się działać akurat wtedy, kiedy będziesz nas potrzebował. A w razie czego mamy kopie zapasowe.

A potencjalny klient czyta i… zamyka okno przeglądarki.

Wczorajszy przedruk w Ars Technice pokazuje ciekawe zjawisko. Im bardziej użytkownicy są przekonywani o poufności i bezpieczeństwie swoich danych, z tym większym trudem przychodzi im owe dane podać. Jeśli się...

Było ciepłe czerwcowe popołudnie. Lubił te dni, gdy tempo pracy pozwalało na chwilę zapomnieć o wyściełających biurko i sporą część podłogi papierach i z kubkiem parującej kawy w ręku wpatrywać się w powoli czerwieniące się na horyzoncie niebo. Uciekał wtedy myślami do swoich planów, starając się wyobrazić sobie przyszłość, kiedy nie będzie już musiał pracować. Marzenie — wyrwać się z okowów pracy i być wolnym jak ptak.

Zaraz jednak humor psuła mu prześladująca go nieustannie myśl. On tutaj, w biurze, z namaszczeniem traktuje każdą chwilę wytchnienia, która pozwala mu choć na chwilę odciąć się od szarego świata. W tym samym czasie te inżynierskie darmozjady marnują tyle wolnego czasu by wymyślić lepszą śrubę czy twardszy metal. Na litość boską, kiedyś ludziom wystarczył kamień i kawałek patyka!

A zdarza się, że ślęczą nad tym po pracy. „Młodzi są i w dupach się poprzewracało” ― lubił sobie tłumaczyć, zaraz jednak dopadała go nieznośna świadomość, że i starsi koledzy coraz częściej oddawali się podobnym, pozbawionym sensu, praktykom. Co gorsza, przebąkiwali przy tym coś o pasji i miłości. Czy pracoholizm naprawdę zastąpił u nich resztki rozsądku?

Z zadumy wyrwało go stukanie do drzwi. Dwa szybkie, chwila przerwy, znów dwa szybkie. Musi być, że listonosz. Jego charakterystyczny sposób anonsowania własnej obecności był tylko jednym z nawyków człowieka, o którym przez wzgląd na grzeczność myślał jak o ekscentryku. Nie można mu było jednak odmówić jednej zalety, kolejne porcje danych dostarcza codziennie, bez względu na pogodę.

Pożegnał więc listonosza i wrócił do gabinetu, by ponownie zająć ciepły fotel przy terminalu. Odstawił na bok stygnącą już kawę i stuknął lekko w jeden z klawiszy. Martwy dotąd ekran rozbłysł ciepłą zielenią. Nim jednak pozwolił dłoniom spocząć na klawiaturze, ponownie sięgnął po kubek i delektując się łykiem ciepłego jeszcze napoju, pozwolił swoim myślom błądzić jeszcze przez chwilę.

Przypomniał mu się przedwczorajszy telegram od żony. Jeśli kolej nie zawiedzie, już w ten weekend ponownie weźmie synka na kolana. Jak ten brzdąc szybko rośnie! Ani się człowiek obejrzy, a sam zacznie palić w piecu. Mały wprost ten piec uwielbia i pierwsze ciepłe dni wiosny zawsze przyjmuje z niemałym rozczarowaniem.

„I pomyśleć, że te pijawki chełpiły się myślą, że z metalowych rur zbudują coś od pieca lepszego. Jeszcze trochę i komputery tymi swoimi rurami będą skręcać. Zajęliby się czymś pożytecznym. Ale i ja nie powinienem marnować czasu.” ― sięgnął po przyniesione przez pocztowca zawiniątko i wysupłał z gazety paczkę półcalowych dyskietek po cztery megabajty każda. Kontrolnie rzucił okiem na etykiety — „wypłaty, maj” — wszystko się zgadzało. Wsunął pierwszą w drzwiczki napędu i zasiadł do pracy.

– ❧ –

Tego samego wieczoru postanowił w końcu spisać swe myśli. Zakończył więc VisiCalc i uruchomił WordStar 7.2, z braku podobnych programów nazywany zwykle „edytorem”. Przez kolejną godzinę pokój wypełniały jedynie aromat kawy i stukanie klawiszy, w jednostajnym rytmie przekuwających kolejne formułowane w głowie postulaty w zieleń zapalających się na ekranie liter.

„Teraz zrozumieją” ― pomyślał, gdy błyszczący Epson MX-82, z głośnym jękiem przesuwających się igieł, wypluł z siebie pierwszą stronę odezwy do kolegów. Poprawił okulary, oparł się o biurko swojego IBM-361 i z dumą odczytał:

O inżynierach, postępie i sławie

Alex, 8. czerwca roku pańskiego 2023

Było ciepłe czerwcowe popołudnie. Lubił te dni, gdy tempo pracy pozwalało na chwilę zapomnieć o wyściełających biurko i sporą część podłogi papierach i z kubkiem parującej kawy w ręku wpatrywać...