Jeśli się nad tym jednak zastanowić, okazuje się, że jest to związane z całkiem normalnym funkcjonowaniem mózgu. Ktoś pamięta skecz o pilotach w wykonaniu Monty Pythona?

— Tu mówi wasz kapitan, nie ma absolutnie żadnych powodów do paniki.

— …

— Skrzydła wcale się nie palą!

Najistotniejszą rolę odgrywa tutaj sam fakt wspomnienia o niewystąpieniu określonego czynnika. Czy ktokolwiek z was jest sobie w stanie wyobrazić lunapark z kolejką górską, przy której stoi poniższa tabliczka?

Inspekcja techniczna zapewnia, iż w wyniku korzystania z kolejki nie zginiesz powolną śmiercią, miażdżony przez tony giętych z potwornym zgrzytem rur i rozcięty na pół blachą opatrzoną logo naszego parku rozrywki.

„Dlaczego w ogóle miałbym o tym pisać?” Brzmi idiotycznie, prawda? „Z pewnością nikt rozsądny nie zrobiłby nic podobnego!”

Tymczasem każdego dnia wystawiamy swoje małe tabliczki:

Nasz serwis jest wyjątkowo bezpieczny. Nikomu nie udostępnimy twojego adresu e-mail. Ani żadnych innych twoich danych. Postaramy się działać akurat wtedy, kiedy będziesz nas potrzebował. A w razie czego mamy kopie zapasowe.

A potencjalny klient czyta i… zamyka okno przeglądarki.

Nie zrobię ci nic złego © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

• Firefox¹ ignoruje line-height.

• Firefox¹ dodaje własny element z dwupikselowym paddingiem i pikselowym borderem:

  button::-moz-focus-inner {
      border: 0 none;
      padding: 0;
  }
  

• Wszystkie przeglądarki domyślnie wliczają ramki i padding do rozmiarów elementu:

  button {
      box-sizing: content-box;
      -moz-box-sizing: content-box;
      -ms-box-sizing: content-box;
      -webkit-box-sizing: content-box;
  }
  

• IE7 i starsze nie radzą sobie z automatyczną szerokością przycisków:

  button {
      overflow: visible;
      width: 0;
  }
  button[type] {
      width: auto;
  }
  

¹ Dotyczy ogólnie produktów Mozilli.

Button kontra przeglądarki © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Listę nowości opisałem już w podlinkowanym tekście, więc właśnie tam zapraszam zarówno spragnionych wiedzy, jak i miłośników mojej twórczości literackiej.

Kobiety i dary można podsyłać do mnie. Problemy, błędy, uwagi — tradycyjnie, na Burzę Mózgów.

Tymczasem w biurze… © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

def foo(bar, *args, **kwargs):
    frobnicate(bar)
    baz(*args, **kwargs)

Nigdy tak¹:

def foo(bar, *args, **kwargs):
    frobnicate(bar)
    baz()

¹ Z wyjątkiem kilku API, które wyraźnie rezerwują sobie możliwość wprowadzenia dodatkowych parametrów. Działają tak np. wbudowane sygnały w Django.

Ciche połykanie śmieci w parametrach w malowniczy sposób zemści się przy pierwszej literówce w kodzie. I będzie ci się należało.

Jeśli wydaje ci się, że w ten sposób skracasz sobie kod, to przypomnij sobie starą zasadę: utrzymywanie kodu wymaga dwa razy więcej inteligencji i sprytu, niż jego napisanie. Jeśli cały swój spryt włożysz w stworzenie kodu, to z definicji jesteś za głupi, by go potem debugować.

Python: Nie będziesz używał **kwargs nadaremnie © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

def _get_taxprocessor(request=None):
    taxprocessor = get_thread_variable('taxer', None)
    if not taxprocessor:
        if request:
            user = request.user
            if user.is_authenticated():
                user = user
            else:
                user = None
        else:
            user = get_current_user()

        taxprocessor = get_tax_processor(user=user)
        set_thread_variable('taxer', taxprocessor)

    return taxprocessor

Dalej był już tylko płacz:

def get_current_user():
    user = get_thread_variable('user', None)
    if user != None: return user
    req = get_current_request()
    if req == None: return None
    return req.user

I zgrzytanie zębów:

from threading import local

_threadlocals = local()

def set_current_user(user):
    set_thread_variable('user', user)

def set_thread_variable(key, var):
    setattr(_threadlocals, key, var)

def get_thread_variable(key, default=None):
    return getattr(_threadlocals, key, default)

def get_current_request():
    return get_thread_variable('request', None)

class ThreadLocalMiddleware(object):
    """Middleware that gets various objects from the
    request object and saves them in thread local storage."""

    def process_request(self, request):
        set_thread_variable('request', request)
        set_current_user(request.user)

Pytanie-zagadka: co się stanie z podatkiem, gdy ten sam wątek serwera obsłuży innego użytkownika? Pytanie pomocnicze: skąd może pochodzić ów kod?

Otrzymujesz k3 Punkty Obłędu. Jeśli całkowita liczba zebranych punktów wynosi 6 lub więcej, rozpatrz test nabycia trwałej choroby psychicznej zgodnie z procedurą opisaną w rozdziale Obłęd podręcznika.

To jest mój wątek i nie oddam go nikomu © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Sięgaj tam, gdzie import nie sięga

Tak jest, zacznij od stworzenia modułu z myślnikiem w nazwie. Niestety, oczywista nazwa email-auth.py została już zajęta — musisz się bardziej wysilić. Znajomym oczy wypadną z zazdrości, gdy tylko pierwszy raz zobaczą:

hahaha = __import__('pokonalem-was', globals(), locals(), [], -1)

Uatrakcyjniaj pętle

Od dawna wiadomo już, że przedwczesna optymalizacja jest złem, naszą odpowiedzią będzie zatem przedwczesna dezoptymalizacja! Oto przykład atrakcyjnego wyświetlenia listy:

{% for product in products %}
    {% if forloop.first %} <ul>  {% endif %}
        <li>{% thumbnail product.main_image.picture 85x85 as image %}
        <a href="{{ product.get_absolute_url }}"><img src="{{ image }}" width="{{ image.width }}" height="{{ image.height }}" /></a>
        <a href="{{ product.get_absolute_url }}">{{ product.translated_name }}</a></li>
    {% if forloop.last %} </ul> {% endif %}
{% endfor %}

Tylko wyobraź sobie ich miny! Jeśli chcesz przeskoczyć mistrza, spróbuj przenieść kod do Pythona:

for counter, product in enumerate(products):
    if counter == 0:
        print '<ul>'
    # ...i tak dalej

Nie daj się zaszufladkować

Nie łudźmy się — przestrzenie nazw są dla frajerów. Bez ceregieli pakuj wszystko w ścieżkę Pythona i upewnij się, że tak właśnie importujesz swoje moduły. Pokaż, że jesteś ważniakiem i twórz moduły o jak najogólniejszych nazwach. Naucz fajansów pokory, tych kilka dodatkowych wpisów w PYTHONPATH ich nie zabije. Mogą to zrobić konflikty, ale jeśli chcą używać czegoś ponad twój framework, to sami są sobie winni i zasłużyli na karę.

export PYTHONPATH=~/web/satchmo/satchmo/apps

Unikaj biurokracji

Po co męczyć się z formularzami, gdy do wszystkiego sięgnąć można już w widoku? Niezwykle istotne jest tu unikanie request.REQUEST.

if request.method=="POST":
    reqdata = request.POST
else:
    reqdata = request.GET

if reqdata.has_key('quantity'):
    try:
        quantity = round_decimal(reqdata['quantity'], places=2, roundfactor=.25)
    except RoundedDecimalError:
        quantity = Decimal('1.0')
        log.warn("Could not parse a decimal from '%s', returning '1.0'", reqdata['quantity'])
else:
    quantity = Decimal('1.0')

Jeśli już musisz użyć formularza, upewnij się, że upakujesz wszystkie, niezwiązane ze sobą grupy pól w jednej dużej klasie. Dzięki temu zaoszczędzisz sobie kilka wywołań is_valid() i jednocześnie udaremnisz wszelkie próby innego wykorzystania poszczególnych części przez te niedorozwoje, które mają czelność importować twoje klasy.

Wyznaczaj nowe trendy

Przez takich jak oni, programowanie obiektowe stoi praktycznie w miejscu. Pokaż im nowe sztuczki, takie jak zastąpienie rozszerzania klas nadpisywaniem funkcji w locie¹:

def confirm_info(request, template='shop/checkout/protx/confirm.html', extra_context={}):
    payment_module = config_get_group('PAYMENT_PROTX')
    controller = confirm.ConfirmController(request, payment_module)
    controller.templates['CONFIRM'] = template
    controller.extra_context = extra_context
    controller.onForm = secure3d_form_handler
    controller.confirm()
    return controller.response

¹ W rzeczywistości ConfirmController.onForm jest w konstruktorze klasy ustawiany na ConfirmController._onForm, co można uznać za architekturę po dwakroć lepszą.

Parametry dobieraj z rozmachem

Piękno tkwi w różnorodności. Upewnij się zatem, że wyczerpiesz wszelkie metody osiągnięcia tego samego celu.

class ProductImage(models.Model):
    # ...
    picture = ImageWithThumbnailField(verbose_name=_('Picture'),
        upload_to="__DYNAMIC__",
        name_field="_filename",
        max_length=200)
    # ...

class ImageWithThumbnailField(ImageField):
    # ...
    def __init__(self, verbose_name=None, name=None,
                 width_field=None, height_field=None,
                 auto_rename=NOTSET, name_field=None,
                 upload_to=upload_dir, **kwargs):
        # ...
        if upload_to == "__DYNAMIC__":
            upload_to = upload_dir
        # ...

Bądź elastyczny

Teraz twój sklep znajduje się w Polsce, ale kto wie, co będzie po obiedzie? Upewnij się, że cała konfiguracja może być edytowana w locie. Zwłaszcza te jej fragmenty, które wymagają restartu aplikacji. To jedna z wielu sztuczek, które zapewnią ci popularność w branży. Co prawda dawni przyjaciele zazdroszczą ci już do tego stopnia, że przestali się do ciebie odzywać, ale i tak nie tęsknisz po tych prostakach. Od teraz twoim jedynym przyjacielem jest aplikacja django-livesettings. Na innych nie masz szans, bo przyjaciół poznaje się w biedzie, a ty przecież właśnie zyskałeś umiejętności, dzięki którym praktycznie już jesteś bogaty.

Być jak Satchmo © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Znalazłem jednak Frogatto i opadła mi szczęka. Aż trudno uwierzyć, że coś tak pięknego powstało i ukrywa się pomiędzy pięćset dwunastym roguelike i tysiąc piątą grą o epickich przygodach pingwina Tuksa.

¹ Warsow, choć grą jest dobrą i wygląda ślicznie, nie ma otwartego kodu.

Frogatto można nazwać platformówką, jednak byłoby to określenie bardzo krzywdzące. Co prawda skaczemy po platformach by połykać kolejnych przeciwników i pluć nimi w stylu Kirbiego, lecz rozgrywka nie ogranicza się do nieustannego biegnięcia-w-prawo. Pojawiają się walki z bossami, dźwignie, zamknięte drzwi, klucze, ukryte części poziomów, a nawet całe dodatkowe plansze. Jest też złoto, które zbieramy, by następnie wydać je w sklepie na nowe umiejętności dla głównego bohatera. W każdej chwili możemy również powrócić do zwiedzonej już części świata i jeszcze raz przeczesać zakamarki w poszukiwaniu ukrytych monet.

To wszystko ubrane jest w prześliczny pixel art, przywodzący na myśl Flashback i prace Henka Nieborga oraz oprawę dźwiękową żywcem wyjętą z czasów świetności szesnastobitowców. Jedyną wadą gry jest fakt, że nie starcza jej na zbyt długo. Serdecznie polecam.

Frogatto © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Zaraz jednak humor psuła mu prześladująca go nieustannie myśl. On tutaj, w biurze, z namaszczeniem traktuje każdą chwilę wytchnienia, która pozwala mu choć na chwilę odciąć się od szarego świata. W tym samym czasie te inżynierskie darmozjady marnują tyle wolnego czasu by wymyślić lepszą śrubę czy twardszy metal. Na litość boską, kiedyś ludziom wystarczył kamień i kawałek patyka!

A zdarza się, że ślęczą nad tym po pracy. „Młodzi są i w dupach się poprzewracało” ― lubił sobie tłumaczyć, zaraz jednak dopadała go nieznośna świadomość, że i starsi koledzy coraz częściej oddawali się podobnym, pozbawionym sensu, praktykom. Co gorsza, przebąkiwali przy tym coś o pasji i miłości. Czy pracoholizm naprawdę zastąpił u nich resztki rozsądku?

Z zadumy wyrwało go stukanie do drzwi. Dwa szybkie, chwila przerwy, znów dwa szybkie. Musi być, że listonosz. Jego charakterystyczny sposób anonsowania własnej obecności był tylko jednym z nawyków człowieka, o którym przez wzgląd na grzeczność myślał jak o ekscentryku. Nie można mu było jednak odmówić jednej zalety, kolejne porcje danych dostarcza codziennie, bez względu na pogodę.

Pożegnał więc listonosza i wrócił do gabinetu, by ponownie zająć ciepły fotel przy terminalu. Odstawił na bok stygnącą już kawę i stuknął lekko w jeden z klawiszy. Martwy dotąd ekran rozbłysł ciepłą zielenią. Nim jednak pozwolił dłoniom spocząć na klawiaturze, ponownie sięgnął po kubek i delektując się łykiem ciepłego jeszcze napoju, pozwolił swoim myślom błądzić jeszcze przez chwilę.

Przypomniał mu się przedwczorajszy telegram od żony. Jeśli kolej nie zawiedzie, już w ten weekend ponownie weźmie synka na kolana. Jak ten brzdąc szybko rośnie! Ani się człowiek obejrzy, a sam zacznie palić w piecu. Mały wprost ten piec uwielbia i pierwsze ciepłe dni wiosny zawsze przyjmuje z niemałym rozczarowaniem.

„I pomyśleć, że te pijawki chełpiły się myślą, że z metalowych rur zbudują coś od pieca lepszego. Jeszcze trochę i komputery tymi swoimi rurami będą skręcać. Zajęliby się czymś pożytecznym. Ale i ja nie powinienem marnować czasu.” ― sięgnął po przyniesione przez pocztowca zawiniątko i wysupłał z gazety paczkę półcalowych dyskietek po cztery megabajty każda. Kontrolnie rzucił okiem na etykiety — „wypłaty, maj” — wszystko się zgadzało. Wsunął pierwszą w drzwiczki napędu i zasiadł do pracy.

– ❧ –

Tego samego wieczoru postanowił w końcu spisać swe myśli. Zakończył więc VisiCalc i uruchomił WordStar 7.2, z braku podobnych programów nazywany zwykle „edytorem”. Przez kolejną godzinę pokój wypełniały jedynie aromat kawy i stukanie klawiszy, w jednostajnym rytmie przekuwających kolejne formułowane w głowie postulaty w zieleń zapalających się na ekranie liter.

„Teraz zrozumieją” ― pomyślał, gdy błyszczący Epson MX-82, z głośnym jękiem przesuwających się igieł, wypluł z siebie pierwszą stronę odezwy do kolegów. Poprawił okulary, oparł się o biurko swojego IBM-361 i z dumą odczytał:

O inżynierach, postępie i sławie

— Alex, 8. czerwca roku pańskiego 2023

O hakerach, miłości i sławie © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Jeśli zatem lubicie dzielić się pieniędzmi (i wierzycie, że Flattr nie zniknie razem z nimi), przyłączcie się do tej jedynej w swoim rodzaju sieci wymiany napiwków. Po trzy zaproszenia zgłoście się w komentarzach — wyślę je na adres podany w formularzu.

Flattr © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

--- to_words_pl.py	(upstream)
+++ to_words_pl.py	(working copy)
@@ -82,7 +82,7 @@
         iteration += 1
     if unit:
         result.append(unit)
-    result.append(u'%d/100' % int(remainder * 100))
+    result.append(u'%d/100' % int(round(remainder * 100)))
     result = ' '.join(result)
     return result

Zdziwiłem się bardzo, bo zwykłem kwoty odpowiednio zaokrąglać do dwóch miejsc po przecinku. Co się jednak okazało? 0.48 zamieniało się w 0.47. A dokładniej? W 0.47999999999999998. Tuś mi, ptaszku.

Patrząc na 0.48 tak naprawdę w głowie widziałem decimal.Decimal('0.48'). Jak się jednak okazuje, niektórzy próbują operacje finansowe przeprowadzać na liczbach zmiennopozycyjnych. Nie używamy typu float do operacji finansowych. Dlaczego?

>>> 0.48
0.47999999999999998
>>> 0.82
0.81999999999999995

Do operacji na liczbach o znanej precyzji używamy typu decimal.Decimal i jego kontrolowanego (i konfigurowalnego!) mechanizmu zaokrąglania:

>>> from decimal import Decimal
>>> Decimal('0.48') + Decimal('0.12')
Decimal('0.60')
>>> vat = Decimal('0.48') * Decimal('0.22')
>>> vat.quantize(Decimal('0.01'))
Decimal('0.11')

Python: finanse © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.