import os
import sys
from django.conf import settings
from django.template import loader
from django.test import TestCase

class TemplateTestCase(TestCase):
    def _pre_setup(self):
        self._template_setup()
        super(TestCase, self)._pre_setup()

    def _post_teardown(self):
        self._template_teardown()
        super(TestCase, self)._post_teardown()

    def _template_setup(self):
        if hasattr(self, 'template_loaders'):
            self._old_template_loaders = settings.TEMPLATE_LOADERS
            settings.TEMPLATE_LOADERS = self.template_loaders
            loader.template_source_loaders = None
        if hasattr(self, 'template_dirs'):
            self._old_template_dirs = settings.TEMPLATE_DIRS
            test_dir = os.path.dirname(sys.modules[self.__module__].__file__)
            settings.TEMPLATE_DIRS = [ os.path.join(test_dir, dirname) for dirname in self.template_dirs ]

    def _template_teardown(self):
        if hasattr(self, '_old_template_loaders'):
            settings.TEMPLATE_LOADERS = self._old_template_loaders
            loader.template_source_loaders = None
        if hasattr(self, '_old_template_dirs'):
            settings.TEMPLATE_DIRS = self._old_template_dirs

Użycie:

class TestSomething(TemplateTestCase):
    template_loaders = ('django.template.loaders.app_directories.load_template_source',)

    def test_foo(self):
        pass

Django: TestCase i testowanie szablonów © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Jakkolwiek sprytnie by nie wyglądał, ten kod nie nadaje się do niczego:

<p>
    There {{ item_count|pluralize:"is,are" }}
    {{ item_count }} thing{{ item_count|pluralize:"s" }}.
</p>

Dlaczego się nie nadaje? Spróbujcie go przetłumaczyć na kilka języków. Niektórzy chwytają się brzydkich obejść, inni wolą zrobić to zgodnie ze sztuką. Jeśli kiedykolwiek pracowaliście przy lokalizacji oprogramowania, doskonale wiecie, że tłumaczenie jednego słowa jest tak samo sensowne, jak tłumaczenie każdej litery z osobna.

Poprawna wersja jest przy okazji czytelna:

<p>
{% blocktrans count item_count as items %}
    There is {{ items }} thing.
{% plural %}
    There are {{ items }} things.
{% endblocktrans %}
</p>

{% blocktrans %} z {% plural %} używają ungettext, dzięki czemu bez konieczności odprawiania czarów radzą sobie z polskimi liczebnikami (jeden tysiąc, dwa tysiące, pięć tysięcy).

Django: pluralize © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

def foo(bar, baz):
    tmpdict = dict(bar)
    tmpdict.update(baz)
    return tmpdict

Można również rozwiązać inaczej, korzystając z faktu, że dict akceptuje nazwane parametry:

def foo(bar, baz):
    return dict(bar, **baz)

Korzystając ze skrótów zawsze upewnij się, że na pierwszy rzut oka wiadomo, co dany kod robi.

Python: alternatywa dla dict.update © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

from django.shortcuts import render_to_response
from django.template import RequestContext

def foo(request):
    # ...
    return render_to_response('foo.html', {'bar': baz},
            context_instance=RequestContext(request))

Czy może:

from django.views.generic.simple import direct_to_template

def foo(request):
    # ...
    return direct_to_template(request, 'foo.html', {'bar': baz})

A teraz pomnóżcie to przez liczbę widoków w aplikacji.

Django: direct_to_template © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

#!/usr/bin/env python
import random

class Foo(random.choice([int, str, unicode, Exception])):
    pass

f = Foo('1')
print `f`

Python: prawdziwy polimorfizm © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Punkt jest jednostką typograficzną pochodzącą ze standardu pica, który to stworzyli Amerykanie by zemścić się za nasz system metryczny. Według standardu okrągłe¹ dwanaście punktów (pt) równe jest tytułowemu pica (pc). Z kolei sześć pica równe jest jednemu calowi (in). Jak wiemy cal to 2,54 centymetra (cm), ale w tym przypadku nie jest to wiedza istotna.

¹ Tak, bezczelnie naśmiewam się z systemu zbudowanego na wielokrotnościach liczby 6.

Co wiemy do tej pory: 72pt = 6pc = 1in = 2.54cm = 25.4mm.

Na szczęście rozdzielczość sprzętową (DPI) również zdefiniowali Amerykanie i liczymy ją w punktach na cal. W punktach ekranowych, czyli pikselach (nie w punktach typograficznych, o których mówiliśmy wcześniej). DPI jest parametrem konkretnego ekranu² i mówi nam, ile kolejnych pikseli (px) ekranu należy zapalić, żeby długość powstałej linii wynosiła dokładnie jeden cal. Dla przykładu: rozdzielczość sprzętowa mojego laptopa wynosi 96 pikseli na cal, a mojego telefonu 260 pikseli na cal.

² Oczywiście zakładając poprawną konfigurację systemu operacyjnego, nic nie stoi bowiem na przeszkodzie do wmówienia komputerowi, że jego ekran jest wielkości biurka czy stadionu.

Posiadając tę wiedzę, możemy zacząć przeliczać: 12pt = 12 × 1/72in = 12/72in × 96px/in = 16px. Voilà! Teraz mogę spokojnie poumierać dalej.

O fontach raz jeszcze, czyli wielkość się liczy © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Niedługo później zaczęliśmy swoje pierwsze eksperymenty z poważnymi RPG. Eksperymenty to dobre określenie, bo pierwsze spotkania dziesięciolatków z odbitym na ksero podręcznikiem do Warhammera (po angielsku) były dość nieporadne.

Szybko jednak rozkręciliśmy się na tyle, że granie nie wymagało już posiłkowania się słownikiem (jeśli chodzi o angielski, to wszyscy byliśmy samoukami). W 1991 pojawiły się kserówki z tłumaczeniem Cyberpunka 2020. Na jakiś czas Warhammer poszedł w odstawkę — przynajmniej jeśli chodziło o gry fabularne, bo figurki do bitewniaka skutecznie uszczuplały skromne zasoby finansowe całej grupy.

Oczywiście grywaliśmy również na komputerze, ale ówczesne RPG dzieliły się na te z fabułą (jak np. Kult) i na te z tabelkami (jak Eye of the Beholder). Nikomu wtedy nie przyszło do głowy kojarzyć role-play’u z paskiem doświadczenia.

W papierowe gry fabularne graliśmy dużo i często, bo nie mieliśmy praktycznie żadnych obowiązków. W naszym repertuarze gościły kolejne systemy (Zew Cthulhu, Wampir: Maskarada), było dobrze. Gdzieś w tamtym czasie, na łamach pisma Magia i Miecz, pojawił się dziwoląg, który według obecnych standardów ktoś nazwać mógłby klasycznym RPG: Kryształy Czasu. Po raz pierwszy postać mistrza gry została sprowadzona do roli krupiera, który miał jedynie pilnować, by akcje graczy były zgodne z odpowiednimi tabelkami. Po jednej sesji daliśmy sobie spokój i wróciliśmy do tradycyjnych systemów.

Niestety, pod koniec podstawówki grupa się rozpadła i na jakiś czas szlag trafił granie. Kolejną ekipę znalazłem dopiero rok później. Pograliśmy razem niemal trzy lata, po czym nasze drogi się rozeszły.

W tym czasie komputerowe gry RPG poszły naprzód. Diablo stało się kamieniem węgielnym gatunku hack&slash, jednak z grami fabularnymi nie łączyło go zbyt wiele. Za ciosem poszły jednak genialny Fallout oraz Wrota Baldura, które wielu stawia za przykład RPG idealnego. Ci ostatni chyba nie wiedzą, że prawdziwa perełka ukazała się dopiero w roku kolejnym. Mowa oczywiście o Planescape: Torment, który w cudownie odświeżający sposób zerwał z klasycznie pojmowanym światem fantasy.

Mijały lata, a mi coraz trudniej było wrócić do papierowych RPG. Zdecydowana większość napotkanych graczy zdawała się traktować gry fabularne jak salonową wersję Diablo. Nie było już istotne, w jaki system gramy. Liczyło się to, żeby mieć wysokie wszystkie statystyki na karcie postaci. Nadeszły czasy, kiedy każdy rybak znał kung-fu, każdy chłop pisał w minimum trzech językach, a najczęstszym pytaniem do mistrza gry stało się kiedy będziemy zabijać potwory?

Innymi słowy historia zatoczyła pełne koło. Papierowe RPG wróciło do mojego punktu wyjścia, czyli ADnD. Komputery pozbawiły RPG dwóch pierwszych literek, została sama gra. Gra w licytowanie się na statystyki i dyskutowanie z mistrzem gry na temat tego, czy poziom 9 danej cechy oznacza już megazajebistość, czy może warto jeszcze rzucić kostką.

Na szczęście niektóre historie mają szczęśliwe zakończenia i za namową swojej wspaniałej kobiety wracam powoli do grania w środowisku graczy, którzy cenią sobie również fabułę. Którzy potrafią rzuty kostką ograniczyć do absolutnego minimum i prowadzić przygody w duchu podręcznika, a nie traktując dosłownie każde jego zdanie. Męczymy nawet Google Wave z Ciepłym i Zenem, próbując użyć go jako platformy do grania. A nuż uda się wziąć odwet na komputerach? Jest nadzieja.

Krzemowe kostki, czyli jak komputery zjadły RPG © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Uważnie śledzę Wasze opinie, komentarze, pytania i wątpliwości. Zdecydowałem, że jeszcze raz przyjrzę się projektowanej ustawie. Intencją mojego rządu jest zapobieganie wykorzystywania Internetu do rozpowszechniania pornografii dziecięcej, oszustw finansowych czy nielegalnych gier hazardowych, a nie ograniczanie wolności w sieci. Spróbujmy to razem pogodzić. W związku z tym zapraszam Was do debaty, która odbędzie się w przyszłym tygodniu.

List premiera do internautów (wyróżnienie moje)

Pytam się tedy, czy intencją rządu pana Tuska jest mord? Wszak nie zabronił on sprzedaży tasaków, pił, bejsboli, szpikulców do lodu, noży, a nawet widelców. To nie do pomyślenia, zupełnie jak gdybyśmy chcieli ułatwiać mordercom życie.

Zapytuję, czy intencją rządu pana Tuska jest może gwałt? Parki nie wykarczowane, brak nakazu palenia światła przez całą dobę, w aptekach nadal sprzedają prezerwatywy, a w pobliskim sklepie widziałem spodnie z rozporkiem na suwak. To wszystko przecież okoliczności mogące się przyczynić.

Rozdarty wobec tych obserwacji, wątpię ostatecznie, czy rząd pana Tuska planuje przeciwdziałać włamaniom. Łomy nadal bez zezwolenia, dorabianie kluczy dostępne dla ludu, a w Tesco sprzedają druciane wieszaki. Mało tego, dożyliśmy czasów, w których do kamienicy można wejść bez uprzedniej rewizji osobistej.

Ludzie, czy wyście na łeb upadli?

Intencją tej notki jest zapobieganie głupocie © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

Żeby zaoszczędzić czasu, zacznę od marudzenia, a potem sobie pooglądacie dla równowagi puchate króliczki w internecie i świat znów stanie się piękny. Na początek kwestia techniczna.

Drodzy filmowcy, oko ludzkie samo doskonale radzi sobie z ograniczaniem głębi ostrości. Rozumiem, że nie stać was na precyzyjne renderowanie kilometr w głąb sceny, ale jeśli rozmyte jest 90% pierwszego planu i do ostrego widzenia konieczne jest skupienie się na nosie głównego bohatera, to zamiast rewolucji zafundowaliście widzom pieprzony ból głowy.

Lepsze efekty 3D mieliśmy na domowych pecetach w 2004 roku. Za dowód niech posłuży fakt, że wtedy potrafiłem bez cienia migreny spędzić 24 godziny w tak zwanych shutter glasses przy partyjce Operacji Flashpoint (z 2001 roku!). A zapewniam, że prócz okularów powodów do migreny mieliśmy całą skrzynkę.

Co zaś się samej fabuły tyczy, najkrótsza recenzja Avatara, jaką znam, to Pokahontas w kosmosie. Coś w tym jest, mi jednak uparcie kojarzył się inny film:

Cała reszta to muzyka z Króla lwa czy innej Księgi dżungli oraz przemowy aż proszące się o łopoczącą w tle flagę USA. Disney pełną gębą. Jeśli ktoś po wizycie w kinie spodziewał się rewolucji, to chyba po nieświeżym popcornie.

Kolejny film: Avatar © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.

from django.db.backends.sqlite3.base import (
    DatabaseWrapper as Sqlite3Wrapper,
    DatabaseError,
    IntegrityError,
    DatabaseFeatures,
    DatabaseOperations,
)

class DatabaseWrapper(Sqlite3Wrapper):
    def _cursor(self):
        new_conn = self.connection is None
        cursor = super(DatabaseWrapper, self)._cursor()
        if new_conn:
            cursor.execute('PRAGMA synchronous=OFF')
        return cursor

W przypadku projektu, nad którym właśnie pracujemy, czas przebudowania bazy od nowa na partycji XFS spadł z półtorej minuty do pięciu sekund.

Django: szybszy SQLite do testów © Patryk Zawadzki, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Poland.