Room 303

Obie­cy­wa­łem w skró­cie przed­sta­wić cuda, jakimi są oba pro­jekty. Jak obie­ca­łem, tak czynię.

Marketing kołem napędowym gospodarki

Oba pro­jekty zna­łem od dość dawna z prasy, jaką zapew­niają im dewe­lo­pe­rzy i fani na wsze­la­kich djan­go­wych por­ta­lach, pla­ne­tach i kon­fe­ren­cjach. Na siłę uży­wał ich nie będę — pomy­śla­łem — ale może kie­dyś się trafi oka­zja, to zoba­czę, czym się tak wszy­scy eks­cy­tują. W bebe­chy nie zaglą­da­łem, wie­dzia­łem tylko, że jeden ma być uni­wer­sal­nym szkie­le­tem dla wsze­la­kich ser­wi­sów spo­łecz­no­ścio­wych, a drugi kloc­kami do budowy skle­pów internetowych.

Bliskie spotkania I stopnia

Oka­zja się tra­fiła, choć nie taka, jak pla­no­wa­łem. Naj­pierw przy­szło mi bowiem robić jedy­nie nie­wiel­kie poprawki we wdro­żo­nym już ser­wi­sie opar­tym o Satchmo, póź­niej dopi­sać jakąś pro­stą apli­ka­cję do roz­wi­ja­nej jesz­cze spo­łecz­no­ściówki, która do dzi­siaj chyba nie doro­biła się ani wdro­że­nia, ani nawet nazwy.

Dzia­łać to dzia­łało, pod maskę nie bar­dzo mia­łem czas zaglą­dać. Dal­szy kon­takt spro­wa­dzał się głów­nie do czy­ta­nia samych super­la­tyw o owych — chcia­łoby się rzec — prze­bły­skach geniu­szu inży­nie­rii programowania.

Pinax — pierwsza krew

Do czasu. Jeden z kon­trak­tów z Miru­mee wyma­gał wbu­do­wa­nia w ser­wis pod­sta­wo­wych funk­cji spo­łecz­no­ścio­wych. Jed­no­gło­śnie zde­cy­do­wa­li­śmy się wypró­bo­wać Pinaksa.

Mie­siąc póź­niej mie­li­śmy już wła­sny fork, z któ­rego sys­te­ma­tycz­nie usu­wa­li­śmy kawałki takiego kodu, że star­czy­łoby na dok­to­rat z archi­tek­tury opro­gra­mo­wa­nia. Obej­ścia na wor­ka­ro­undy, zaślepki na hac­kach. Widoki z pomi­nię­ciem for­mu­la­rzy roz­bie­ra­jące requ­est na zmienne i bez żadnej wali­da­cji paku­jące je do bazy. Widoki pozwa­la­jące na edy­cję cudzych obiek­tów, jeśli tylko znało się ich id. Apli­ka­cje, które nie dzia­łały wcale, albo te dzia­ła­jące czę­ściowo, z resztą kodu wyko­men­to­waną i oto­czoną FIXME.

Jedno jest pewne, zmar­no­wa­li­śmy na to masę czasu i jeśli będę musiał do Pinaksa podejść drugi raz, to tylko po to, żeby ze strzelbą pod pachą wypro­wa­dzić go na tyły domu.

Początek przygody z Satchmo

Cał­kiem nie­dawno zosta­li­śmy z kolei zakon­trak­to­wani przez firmę z UK, która spe­cja­li­zuje się w budo­wie skle­pów inter­ne­to­wych w Satchmo. Nie­stety pro­gra­mi­ści ode­szli tuż po roz­po­czę­ciu pro­jektu i ktoś musiał zada­nie skoń­czyć. Chcia­łem poznać Satchmo, teraz mia­łem oka­zję. A dokład­niej dwa tygo­dnie na prze­ro­bie­nie gar­ści pli­ków PNG z pro­jek­tami gra­ficz­nymi na w pełni dzia­ła­jące wdrożenie.

Pierw­sze dwa dni spę­dzi­łem na lek­tu­rze doku­men­ta­cji i dopro­wa­dze­niu kodu do dzia­ła­nia na swo­jej maszy­nie. Szybko też oka­zało się, że Satchmo to taki sam zestaw kloc­ków, jak Pinax czy — nie przy­mie­rza­jąc — samo­chód. Oczy­wi­ście, można wymon­to­wać tylną kanapę i zmie­nić cho­inkę zapa­chową na lusterku, ale próba wycią­gnię­cia radia szybko poka­zuje, że jest trwale przy­krę­cone do kok­pitu. Jakie­kol­wiek próby dopa­so­wa­nia sklepu do potrzeb sprze­dawcy albo przy­po­mi­nają próbę ucha­rak­te­ry­zo­wa­nia polo­neza na cią­gnik sio­dłowy z uży­ciem pla­ste­liny, albo koń­czą się głę­boką inge­ren­cją w kod poszcze­gól­nych modułów.

I wtedy zaczęły się schody

Wła­śnie kon­takt z modu­łami był pierw­szym momen­tem, kiedy krzyk­ną­łem WTF. Kiedy pierw­szy raz mia­łem kon­takt z Satchmo, poszcze­gólne moduły i apli­ka­cje miesz­kały we wspól­nej prze­strzeni nazw satchmo. Oka­zuje się jed­nak, że ktoś wpadł na genialny pomysł zaosz­czę­dze­nia kilku lite­rek i całość by dzia­łać musi zostać umiesz­czona bez­po­śred­nio w ścieżce Pythona. Wiel­kie brawa za poten­cjalne kon­flikty nazw z innymi modu­łami Pythona oraz za zaję­cie co bar­dziej oczy­wi­stych nazw dla lokal­nych apli­ka­cji projektu.

To jed­nak nie koniec, szybko oka­zało się, że doku­men­ta­cja to tylko cie­ka­wostka, a jakie­kol­wiek poję­cie o dzia­ła­niu cało­ści daje dopiero lek­tura kodu. Tam można zna­leźć praw­dziwe perełki.

Miłe złego początki

Na początku było śmiesznie:

{% for product in products %}
    {% if forloop.first %} <ul>  {% endif %}
        <li>{% thumbnail product.main_image.picture 85x85 as image %}
        <a href="{{ product.get_absolute_url }}"><img src="{{ image }}" width="{{ image.width }}" height="{{ image.height }}" /></a>
        <a href="{{ product.get_absolute_url }}">{{ product.translated_name }}</a></li>
    {% if forloop.last %} </ul> {% endif %}
{% endfor %}

Oczy­wi­ście, zda­rza się, że pierw­szy i ostatni ele­ment listy wystę­pują gdzieś w środku, dla­tego bez­piecz­niej spraw­dzić wszystkie.

Powrót do przyszłości

Wkrótce oka­zało się, że sys­tem płat­no­ści dla nie­któ­rych ope­ra­to­rów wymaga dodat­kowo poda­nia daty wysta­wie­nia karty. Z tym, że data wysta­wie­nia i waż­no­ści ofe­rują ten sam zestaw opcji: od stycz­nia bie­żą­cego roku, do grud­nia za cztery lata. Cóż, widać karty star­sze niż trzy mie­siące nie są zbyt popu­larne, za do zda­rzają się w obro­cie karty wysta­wione za dwa lata.

Działa doskonale, działa bez przerwy

A co powie­cie na nie­skoń­czoną pętlę reku­ren­cji wła­śnie w module płatności?

def confirm_info(request, template='shop/checkout/protx/confirm.html', extra_context={}):
    payment_module = config_get_group('PAYMENT_PROTX')
    controller = confirm.ConfirmController(request, payment_module)
    # ...
    controller.onForm = secure3d_form_handler
    controller.confirm()
    return controller.response

# ...

def secure3d_form_handler(controller):
    """At the confirmation step, protx may ask for a secure3d authentication.  This method
    catches that, and if so, sends to that step, otherwise the form as normal"""

    if controller.processorReasonCode == '3DAUTH':
        # ...
        return http.HttpResponseRedirect(redirectUrl)

    return controller.onForm(controller)

Ładnie, prawda?

Telekonkurs dla naszych widzów

Na koniec zagadka. Pro­blem: pod­czas testów użyt­kow­nik opła­cił za towar, ale na stro­nie z potwier­dze­niem zamó­wie­nia poja­wiła się infor­ma­cja o nie­uda­nej płat­no­ści. Roz­wią­za­nie: oka­zuje się, że wła­ści­ciel sklepu źle wypeł­nił pole na wła­sny adres e-mail. Czy ktoś z was potrafi bez zaglą­da­nia w kod zna­leźć logiczne powiązanie?

Otóż pole na e-mail obsługi sklepu nie jest typu EmailField i jest mu gene­ral­nie obo­jętne, jaką war­tość się poda. Sys­tem płat­no­ści zaś na koniec trans­ak­cji wysyła e-mail z potwier­dze­niem na adres sklepu. W bloku o takiej konstrukcji:

try:
    self.response = dict([row.split('=', 1) for row in result.splitlines()])

    # ...

    return ProcessorResult(self.key, success, detail, payment=payment)

except Exception, e:
    self.log.info('Error submitting payment: %s', e)
    payment = self.record_failure(order=order, amount=amount,
        transaction_id="", reason_code="error",
        details='Invalid response from payment gateway')

To oczy­wi­ście nie koniec. W kodzie można zna­leźć takie wyna­lazki, jak:

• obiekt NOTSET, peł­niący funk­cję None;
• apli­ka­cja livesettings, umoż­li­wia­jąca soft­co­ding rze­czy, które powinny być w kodzie (nie­które z nich wyma­gają do dzia­ła­nia restartu usługi, to się dopiero nazywa ironia);
• bez­myślne zapy­cha­nie logów gdzie i czym popadnie;
• i wiele, wiele innych.

Odpręż się, to nie będzie bolało

Nie mam poję­cia, jak oba pro­jekty wyro­biły sobie jaką­kol­wiek renomę. Pinax jest zwy­czaj­nie nie­groźną kupą kom­po­stu, którą należy omi­jać z daleka albo mieć potem pre­ten­sję do samego sie­bie. Satchmo z kolei ope­ruje cudzymi pieniędzmi.

Czy nie byłoby lepiej zamiast chwa­lić się uda­nymi wdro­że­niami (chyba, że jest to chwa­le­nie się na zasa­dzie: nie wiem jakim cudem, ale się udało), zająć się testo­wa­niem wła­snego kodu? Już nie mówię nawet o popra­wia­niu go, żeby przy­po­mi­nał coś napi­sa­nego w Pytho­nie, wystar­czy, żeby dzia­łała wię­cej niż jedna kom­bi­na­cja, zaś zepsute i nie­te­sto­wane od mie­sięcy moduły zostały w sto­sowny spo­sób oznaczone.

Mówiąc w skró­cie, jestem na nie.